Josephine Baker
| Josephine Baker | |
 Josephine Baker, zdjęcie z 1949 r. |
|
| Urodzona | 3 czerwca 1906 Saint Louis |
| Zmarła | 12 kwietnia 1975 Paryż |
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Josephine Baker, właśc. Freda Josephine McDonald (ur. 3 czerwca 1906 w Saint Louis, Missouri, zm. 12 kwietnia 1975 w Paryżu), tancerka, aktorka i piosenkarka francuska pochodzenia afroamerykańskiego. Niektóre źródła podają jej nazwisko rodowe jako Freda Carson[1]
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Urodzona w slumsach St. Louis w rozbitej rodzinie biedoty miejskiej, od wczesnych lat dziecięcych występowała na ulicy tańcząc i śpiewając, śpiąc w przytułkach i zaułkach ulic. Zanim ukończyła piętnasty rok życia miała już za sobą dwa małżeństwa. W 1937 otrzymała obywatelstwo francuskie.
Otrzymała ponad 1500 propozycji małżeństwa, nie licząc drogich prezentów od wielbicieli. Podczas II wojny światowej pracowała w Czerwonym Krzyżu oraz działała czynnie we francuskim ruchu oporu. Po wojnie, ze swoim drugim mężem zaadoptowała dwanaścioro dzieci różnych ras i religii. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych udawała się do Stanów, gdzie występowała przeciwko rasizmowi. W1961 otrzymała z rąk prezydenta de Gaulle'a wysokie odznaczenie (Croix de Guerre) za swoją pracę dla wywiadu. Francuzi odznaczyli ją też Medalem Ruchu Oporu i Krzyżem Legii Honorowej. W 1990 roku wprowadzona do St. Louis Walk of Fame. Była przyjaciółką wielu znanych artystów, jak: Pablo Picasso, Christian Dior i F. Scott Fitzgerald. Pod koniec życia Josephine Baker zdana głównie na siebie, z dużą rodziną adoptowanych dzieci (ze względu na wielorasowość jej dzieci nazywano ich poetycko 'Tęczowym plemieniem") popadła w poważne kłopoty finansowe zakończone ogłoszeniem bankructwa. Zmusiło ją to w dość już zaawansowanym wieku do powrotu na scenę. Zmarła w dwa dni po ostatnim występie.
[edytuj] Kariera sceniczna
Z St. Louis przeniosła sie do Nowego Jorku, gdzie była popularną tancerką i piosenkarką wodewili i nocnych kabaretów. Ze względu na kolor skóry jej możliwości kariery scenicznej były jednak bardzo ograniczone. W 1925 wraz z amerykańska "Murzyńską rewią" ( franc. "La Revue Negre") udała się do Francji, gdzie odniosła błykawiczny sukces. Jej kariera w Paryżu i ówczesna atmosfera tego miasta skłoniły ją do pozostania we Francji. Wkrótce otworzyła tam własny klub "Chez Josephine". Określano ją często przydomkami: "Czarny Aksamit", "Czarną Perłą" i "Czarna Wenus" ze względu na jej afrykańsko-indiańskie pochodzenie. Zyskała światową sławę występując w prawie wszystkich krajach Europy, w tym także w Polsce. Szokowała pełnym erotyki tańcem, kostiumami (słynna spódniczka z bananów) i stylem bycia – przyznawała się do biseksualizmu[2]. Podziwiana i znana ze swego ekscentryzmu, m.in. w domu trzymała całą menażerię zwierząt. Znana była z przechadzek z pięknym i egzotycznym gepardem, którego wielu porównywało do samej Josephiny.
[edytuj] Kariera filmowa
Baker występowała w kilku filmach, poczynając od zrealizowanego w 1927 we Francji "La Sirena des Tropiques", następnie "Zou Zou" i "Pricess Tam-Tam". W 1991 Brain Gibson zrealizował w USA film "Historia Josephine Baker" z Lynn Whitfield w roli tytułowej[3].
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Josephine Baker w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Josephine Baker w NNDB (ang.)
